आपल्या स्वतःमधील आत्मविश्वासाला वाढवा.

पर्वा एक मित्र मला भेटला व म्हणाला "आयुष्य जे काल होते, ते आज नाही आहे. खूप टफ टाइम चालू आहे. कालपर्यंत जे होत होते, ते आज होत नाही आहे, परिस्थिती सातत्याने बदलत आहे. कोणत्याही गोष्टीत सातत्य नाही आहे." अतिशय तणावग्रस्त मनस्थितीत तो होता. 


त्याचे म्हणणे एका अर्थी खरेच होते. आज जग झपाट्याने बदलत आहे, मोठ मोठे बदल सातत्याने होत आहेत. आपल्या आयुष्य जगण्यात सातत्य नसले तरी एका गोष्टीत सातत्य नक्कीच आहे ते म्हणजे "बदल-Change " आणि याची आपणा सर्वाना कल्पना आहे. 


आज शिक्षण पद्धतीमध्ये सातत्याने बदल होतो आहे. करियर ठरवण्यामध्ये देखील खूप बदल होत आहेत. एका कार्यक्रमात मी एका मुलीला विचारले "तुला पुढे काय बनायचे आहे? ती म्हणाली "डॉग ट्रेनर." आतापर्यंत 'मी डॉक्टर होणार', CA होणार असे ऐकले होते … थोडक्यात काय तर करियर अनेक अंगानी बदलत आहे. 


हे सर्व बदल एकाच गोष्टी मुळे घडत आहेत … ते म्हणजे टेक्नोलोजी … हे मूळ कारण आहे या सर्व बदलांसाठी. 


मित्रांनो आपले आयुष्य म्हणजे एक थांबलेले पाणी आहे व त्यात जर कोणी एक दगड फेकून मारला कि, ज्या प्रमाणे पाण्यावर तरंग निर्माण होतात, तसे काम टेक्नोलोजी आपल्या आयुष्यात आज करत आहे. या उदाहरणा प्रमाणेच एक दगड जर आपण टाकला आपल्या थांबलेल्या आयुष्यात, शांत आयुष्यात की लगेच बदल घडायला सुरु. एक दगड पडल्यानंतर जे बदल सुरु आहेत, त्यात रोज नवनवीन दगड पडत जात आहेत. प्रत्येक १८ महिन्यात त्या दगडाची साईज दिवसेंदिवस वाढत चालली आहे. पुढील १०० वर्ष तरी या गोष्टीला अंत नाही व हे सातत्याने घडत जाणार आहे. 


ज्या ज्या वेळी नवीन दगड पडणार त्या त्या वेळी तुम्हाला मला बदलावेच लागणार आहे. आपल्याला नवीन अपडेट ज्ञान घ्यावेच लागणार आहे. तुम्हाला मला कामाची नवीन पद्धत आणावीच लागणार आहे. तुम्हाला मला नवनवीन कौशल्य आत्मसात करावेच लागणार आहे. तुम्हाला मला आपली प्रवृत्ती बदलावीच लागणार आहे. यातून एक गोष्ट नक्कीच होणार आहे … ते म्हणजे आपल्याला सातत्याने बदलावेच लागणार आहे. कारण हा दगड पडण्याचा कार्यक्रम बंद राहणार नाही. याचाच अर्थ तुमच्या माझ्या आयुष्यात शांतता नावाची गोष्ट कधीच नसणार आहे. 


यामुळे होते काय आहे की, अनेक लोक आपल्या भविष्याबद्दल भयभीत होत आहेत. "माझे पुढे कसे होणार?, माझ्या मुलांचे कसे होणार?, माझ्या आयुष्याचे काय होणार? काही थोड थोडके जण आहेत, जे त्यांच्या आयुष्यात शांत आहेत, आनंदी आहेत …. बाकी मोठ्या प्रमाणात अशी लोकसंख्या आहे जी आपल्या भविष्या बद्दल भयभीत आहेत, प्रचंड तणावाखाली आहेत. अनेक लोक तर या विचारात आहेत की, हे जे झपाट्याने बदल होत आहेत हे सर्व थांबणार कधी. 


"कारण, मी काही रोज स्वताला सारखा बदलू शकत नाही आहे. मी रोज नवीन ज्ञान घेऊ शकत नाही आहे. रोज मी माझी जी क्षमता आहे, त्यात बदल आणू शकत नाही आहे. रोज रोज नवीन सवयी, नवीन विचार मी बदलू शकत नाही आहे." 


"मी आता थकलो आहे आणि आज मी या परिस्थितीत आहे की, मी माझ्या कुटुंबाला वेळ देऊ शकत नाही आहे. मला वाचन करायला सुद्धा वेळ नाही आहे. मी फक्त धावतो आहे …. माझे टार्गेट साध्य करण्यासाठी. माझ्या आयुष्यात सध्या खूप त्रास सुरु हे. कुछ भी स्टेबल नजर नही आ रहा है."


प्रत्येक गोष्टीचा वेग वाढला आहे. टेक्नोलोजी मधील हे बदल रोज आपल्या आयुष्याच्या प्रत्येक पैलूवर परिणाम घडवून आणत आहेत. आता हे बदल सूर्याच्या किरणां प्रमाणे असतात, जे आपण डोळ्याने पाहू शकत नाही. तुम्ही ते पाहण्याचे प्रयत्न करू लागलात, तर तुम्ही आंधळे होऊ शकता. तुम्ही प्रयत्न केले तरी ते तुम्हाला सहज दिसणार नाहीत.


आजूबाजूला जे झपाट्याने बदल घडत आहेत त्यामुळे अनेक नवीन गोष्टी तुमच्या माझ्यावर आदळत आहे. यामुळे एक खूप मोठा गोंधळ निर्माण होत आहे व यात आपला आत्मविश्वास हलत आहे. या अशा अशांत वातावरणाने आपल्या आरोग्यावर देखील परिणाम होत आहे. अनेकांना यामुळे अनेक हेल्थ प्रोब्लेम निर्माण होत आहेत व ते प्रचंड तणावाखाली वावरत आहेत. 


मागील २०० वर्षात जितके शोध नाही लागले तितके शोध मागील ५ वर्षात लागले आहेत आणि हा प्रत्येक शोध आपल्या आयुष्यात घुसखोरी करत आहे व आपल्याकडे थांबून पाहायला वेळच नाही आहे. माझे पुढे काय होईल …? या अशा विचारांचा गोंधळ, सातत्याने वाढत जाणारी भीती, या सर्वाचा आपल्या पर्सनल आत्मविश्वासावर घाव पडत आहेत. 


तरीसुद्धा आपण सकाळी लवकर उठतो आहे, धावतो आहे, काहीतरी मिळविण्याच्या जिद्दीने अंधाधुंद पळतो आहे. कारण आपल्याला स्वताला वाचवायचे आहे. मग आपण विचार करतो की, कधी मिळेल मला शांती? कधी मिळेल मला चैन? … कधी मला माझ्या व्यायामासाठी वेळ मिळेल?, कधी मला माझ्या कुटुंबासाठी वेळ देता येईल?, कधी मला वेळ मिळेल माझ्या स्वताच्या विकासासाठी.


या सर्व बदलामध्ये मग आपण मोठ्या आशेने पाहतो आहोत आपल्या राजकारण्यांणकडे. 'तुम्ही काही तरी करा व आम्हाला वाचवा.' लोकांना असे वाटते की, हे जे सर्व बदल घडत आहेत, या सर्व गोष्टींनी जो आपला पर्सनल आत्मविश्वास हलत आहे, त्यात आपल्याला आपले राजकारणी व सरकार मदत करेल. अच्छे दिन आयेंगे … 


मोठ्या संखेने काही लोक अशी आहेत, जे सरकारकडे मोठ्या आशेने पाहत आहेत. सरकार आपल्याला नोकरी देईल, सरकार आपली काळजी घेईल. मोठ्या प्रमाणात असलेली हे लोकसंख्या सरकारला सांगते की, अशी काही तरी पॉलिसी आणा, जेणेकरून आमचे हे सर्व प्रोब्लेमच दूर होतील. काही थोड थोडके सोडले तर मोठ्या प्रमाणत जे राजकारणी आहेत ते सर्व सामान्य माणूसच आहेत, ते क्रियेटीव्ह विचार करणारे नाही आहेत. त्यामुळे ते काहीतरी करायला जातात व अधिक गोंधळाची परिस्थती निर्माण करतात. मग काय, सरकार सुद्धा तुमचे माझे प्रोब्लेम दूर करू शकत नाही. 


सर्व काही करून झाल्यावर हीच गोंधळलेली लोक मग बाबा बुवांकडे धावायला लागतात. "कुछ भी करो, बस मेरा प्रोब्लेम दूर करो मेरे लाइफ मै शांती लावो." जे या सर्व बदलांना नीट समजून घेऊ शकत आहेत ते आनंदी आहेत व जे या बदलांना समजून घेऊ शकत नाही आहेत ते प्रॉब्लेम मध्ये आहेत. ज्याला हे सातत्याने घडणारे बदल समजत नाही आहेत, त्यांचा पाया सातत्याने हलतो आहे व जे ह्या बदलाला समजून घेत आहेत, ते पूर्ण आत्मविश्वासाने याला सामोरे जात आहेत. मित्रानो हे सर्व जे घडत आहे, ते जर तुम्ही नीट समजून घेतलेत, तर त्यातून आयुष्य आनंदात जगण्याची जी संधी निर्माण होत आहे, ते तुम्ही पाहू शकता. जर तुम्ही ते नाही समजू शकलात तर तेच तुमच्या आत्मविश्वास हलण्याचे कारण होऊ शकतात. मला दुसरा कोणीतरी येउन सांभाळेल असा जो विचार करतो तो फसतो. मला माझा बॉस सांभाळेल, माझे सरकार मला सांभाळेल …. वेगरे वेगरे. थोडक्यात पुन्हा पुन्हा आपण या सर्व समस्यांच्या मुळाकडे जर पहिले, तर आपल्याला लक्षात येईल, हे सर्व जे घडते आहे यामागे कारण आहे की, आपण बाह्य परिस्थितीवर जास्त अवलंबून आहोत. यावर मार्ग एकच आहे, तो म्हणजे आपण आपल्या स्वतामधील आत्मविश्वासला वाढविणे. आपल्या आयुष्याचा पूर्ण ताबा आपण स्वतः घेणे म्हणजेच आपण आपला स्वताचा आत्मविश्वास वाढविणे. 


कोणावरही अवलंबून राहू नका, तक्रार करत बसू नका. जे नेहमी तक्रार करतात, ते काहीच निर्माण करू शकत नाही व जे निर्माण करतात, ते कधीच तक्रार करत नाहीत. तुम्हाला जर अधिक आनंदी व यशस्वी व्हावयाचे असेल तर तुम्हाला अवलंबून राहणे सोडून, स्वावलंबन स्वीकारावे लागेल. आजच्या नंतर मला जे हवे ते मला मिळवण्यासाठी जे ज्ञान आवश्यक आहे ते मला मिळवावेच लागेल. मला माझी प्रवृत्ती बदलावीच लागेल. 


- उल्हास कोटकर

9821033736




ध्येयातून प्रेरणा निर्माण करा. (SMART Goals)

कोणते ध्येय तुमच्यासमोर आहे? हा प्रश्ने बहुतेकांना गडबडीत टाकतो. एकतर या प्रश्नानचा विचार कुणी केलेला नसतो. किंवा केलाही असेल तरी तो वरवरचा असतो; तसेच काही जण जेव्हा त्यांची ध्येये बोलून दाखवतात, तेव्हा ती त्यांनाच आणखी गोंधळात टाकणारी असतात. त्या ध्येयांना काही मोजमाप, दिशा व कालांतर नसते. 


जेव्हा आपण घरातून बाहेर पडतो, तेव्हा कुठे जायचे ते ठिकाण, लागणारा वेळ, काय साध्य करायचे आहे, या सगळ्या विचारानिशी व तयारीनिशी बाहेर पडतो. हे जसे आपण दैनंदिन जीवनात प्रत्येक गोष्टीत करतो व हे करणे आवश्याक आहे हेही पटते, तर मग आयुष्याच्या वाटचालीतही हा विचार व ही तयारी करायला नको का? 


घरातून कुठल्याही उद्दिष्टाशिवाय आपण बाहेर पडलो तर व कुठे जायचे हे न ठरवताच बाहेर पडलो, तर साहजिकच आपण भरकटू. आपला हा प्रवास दिशाहीन, अर्थहीन होईल. आयुष्याच्या बाबतीतही नेमके हेच घडते. उद्दिष्टाशिवाय, ध्येयाशिवाय, कुठलेही नेमके ठिकाण डोळ्यांसमोर न ठेवता, बहुतेकांचा प्रवास सुरू असतो. साहजिकच अनेकजण भरकटताना दिसतात. 


एक प्रवासी फिरता फिरता गावाच्या वेशीपाशी येतो. तेथून त्याला तीन-चार रस्ते दिसतात. बाजूलाच एका पारावर साधू बसलेला असतो. एका रस्त्याकडे बोट दाखवून तो प्रवासी त्या साधूला विचारतो, "हा रस्ता कुठे जातो?' साधू प्रवाशाला विचारतो, "तुला कुठे जायचे आहे?' प्रवासी म्हणतो, "मला माहीत नाही.' त्यावर साधू सांगतो, "...मग कुठलाही रस्ता तुला तेथे घेऊन जाईल.' 


आयुष्याला वळण लावायचे झाले, तर ध्येय हवे. ध्येय डोळ्यासमोर असल्यावर माणसाच्या जगण्याला अर्थ प्राप्त होतो, एक निश्चित दिशा मिळते. हीच दिशा आपल्याला हेतू देते. हेतू समोर असल्यामुळे कामात, कामावर लक्ष केंद्रित व्हायला मदत होते. आपण भरकटत नाही. वेळ वाया जात नाही. ही ध्येयनिश्चिती स्वखुशीने असावी, आवडीची, गरजेची व स्वत:च्या कुवतीशी सांगड घालणारी असावी. मग बघा, आपल्या हातून कसे अजुबे घडतात ते. ध्येयनिश्चिती म्हणजेच ‘स्पेसिफिक’. ध्येय निश्चित करताना ते ‘मेझरेबल’ म्हणजेच मोजमाप करता येण्याजोगे आहे ना, याची खातरजमा करणे आवश्यक. त्या ध्येयासाठी असणारे वेगवेगळे मापदंड माहीत असावेत म्हणजेच ध्येयपूर्तीच्या मार्गावरचे अजून किती मैलाचे दगड आपल्याला पार करायचे आहेत, ध्येयापासून आपण किती लांब आहोत हे कळते.


ध्येय नेहमीच ‘अचीव्हेबल’ म्हणजे साध्य करण्याजोगे असावे. स्वत:च्या आकलन क्षमतेपेक्षा, सामर्थ्यापेक्षा ते जास्त नसावे. आपली बौद्धिक, शारीरिक, मानसिक कुवत लक्षात घेऊन ध्येय आखावे. त्रयस्थ दृष्टीने स्वत:च्या कुवतींचा विचार करावा. ‘रिअलिस्टिक’ म्हणजे वास्तववादी. ध्येय व्यवहाराला धरून आहे ना, साध्य करण्याजोगे आहे ना, उगीच वल्गना करून हवेत बाण मारलेले नाहीत ना, स्वत:च्या ध्येयाला आपण गवसणी घालू शकू ना, असे ध्येयाला केंद्रबिंदू मानून 360 अंशांनी त्याचा विचार करायला हवा.


‘टाइम बाउंड’ म्हणजे कालमर्यादा नियोजित ध्येय. ध्येयपूर्तीसाठी किती काळ लागेल, हा विचारही फार आवश्यक. ही कालमर्यादा फार महत्त्वाची. नाहीतर ध्येयाप्रती असलेली तुमची जबाबदारी, आपली वचनबद्धता रंग उडाल्यासारखी होऊन जाते. जोपर्यंत आपण ध्येयपूर्तीचा काळ नियोजित करत नाही, तोपर्यंत सुरुवातही जोमाने होत नाही.


आजच आपल्या ध्येयपूर्तीच्या प्रवासाची सुरवात करा. ध्येय निश्‍चित करा व सुस्पष्टपणे मांडा. हे काम उद्यावर ढकलू नका. "उद्या' काही आपल्या जीवनात येत नसतो. ध्येयातून प्रेरणा निर्माण करा. आयुष्य उजळून टाका. यशस्वी व्हा. 


शेवटी फक्त इतकेच म्हणायचे आहे मित्रांनो आणि मैत्रिणींनो …. 


हा यही रस्ता है तेरा, तुने अब जाना है. हा यही सपना है तेरा, तुने पहचाना है. तुझे अब ये दिखाना है रोके तुझे आन्धीया, या जमीन या आसमान पायेगा जो लक्ष्य है तेरा लक्ष्य तो हर हाल मै पाना है .


- उल्हास कोटकर

9821033736





मनसोक्त जगावं. ( यारा जिंदगी जी ले जरा... )

एकदा एक वृद्ध महिला आपल्या घरातील एक कुंडीत लावलेल्या रोपा जवळ उभी होती. तिच्या हातात त्या कुंडीतील रोपाला पाणी देणारे भांडे आहे. लांबून पहिले तर ती वृद्ध महिला त्या कुंडीतील रोपाला पाणी देण्याच्या भांड्याने पाणी देत आहे असे दिसते आहे. हे सर्व एक लहान मुलगी लांबून पाहत आहे व ती त्या वृद्ध महिलेला विचारते कि ....

"आजी तुम्ही हे काय करत आहात?"

"मी या कुंडीतील रोपाला पाणी देत आहे बेटा." - वृद्ध महिला म्हणाली

पण ती लहान मुलगी थोडे अचंबित होऊन विचारते - "आजी पण हे कुंडी व त्यातील रोप नकली आहे."

"माहित आहे ग बेटा … अग पण, ह्या पाणी देणाऱ्या भांड्यामध्ये पाणी तरी कुठे आहे."


वरील या प्रसंगात ती वृद्ध महिला क्रियाशील (Active) जरूर आहे. ती नक्की काहीना काहीतरी करत आहे. ती त्या कुंडीतील रोपाला पाणी देण्याचे काम करत आहे, पण त्यात उत्पादनशीलता (Productive) नाही आहे. कारण तिच्या कामामुळे त्या रोपाला काहीच फायदा होत नाही आहे.

कदाचित तुमच्या माझ्या बाबतीत यापेक्षा काय वेगळे घडते आहे? आपले दिवसभरातील काम मग ते खाजगी असो, कंपनीतील असो अथवा आपल्या व्यवसायातील असो आपल्याला काय असा फायदा मिळवून देत आहे? आपण नक्की उत्पादनशील (Productive) आहोत की फक्त क्रियाशील (Active) आहोत? आपण आपल्या स्वप्नांवर काम करत आहोत की आपल्या गरजांसाठी काम करत आहोत (थोडक्यात काही तरी काम करणे हि आपली गरज बनली आहे का?) …. सोचने वाली बात है.

काल माझ्या मनातही असाच खूपसा गोंधळ चालू होता. एका मित्राला फोन केला, म्हटले भेटायचे आहे. तो असा मित्र आहे ज्याचा मी मनापासून आदर करतो. त्याला समोर बसवले व माझ्या मनातील चलबिचल त्याला सांगितली. त्याने मला चर्चेअंती प्रेरित केले, म्हणाला "उल्हास तू करू शकतोस, तुझ्यात ती क्षमता आहे. चल उठ लाग कामाला."

शेवटी तो माझ्या बद्दल एक वाक्य म्हणाला ते खूप विशेष होते. "उल्हास, तू माझ्या मते त्या शापित कर्णा सारखा आहेस. राजा बनण्याची त्या कर्णाची सिद्धता होती. पण …. तसेच काहीसे तुझे आहे … सबकुछ हे तेरे अंदर भरा हुवा पर …पण … परंतु …त्याच्या पर …पण … परंतु … या मधे तो मला खूप काही सांगून गेला. 











खरच वरील गोष्ट व माझ्या मित्राने दिलेली माझ्या बद्दलची ती कमेंट "शापित कर्ण" यात किती साम्य आहे. खरच किती योग्य ते बोलला माझा तो मित्र. विचार करताना लक्षात आले की असे अनेक "शापित कर्ण" मी देखील माझ्या आजू बाजूला पाहतो आहे. 

'भाग मिल्खा भाग' हा चित्रपतातील एक डायलॉग त्यावेळी, त्या प्रसंगी मला आठवला. त्या प्रसंगात एक व्यक्ती मिल्खा सिंघला सांगतो की …. "ये आपके लाइफ आखरी दौड हो सकती है " त्या वेळी मिल्खा सिंघ उत्तर देतो की " दौडुंगा भी वैसे ही" असेच काहीशा उत्तराने त्या वेळी माझ्या त्या मित्राला मला प्रॉमिस करावेसे वाटले. केले ना, पण मनातल्या मनात…. 








तो एक मस्त डॉयलॉग आहे ..... "मेरी हालत गुप्ता अंकल की जैसी गयी है. उन्होने कभी सिगरेट नही पी, शराब नही पी, फिर भी उनको कॅन्सर हो गया. इससे अच्छा तो थोडा पी लेते." Queen चित्रपटातला हा संवांद 'कंगना राणावत' बोलते आणि तो डायलॉग डायरेक्ट मनाला भिडतो. आपलही जगणे असेच आहे, ते असतंच हे अचानक जाणवत, नाही ते धडकत. कोणी तरी आपण झोपले असताना पाण्याची भरलेली बादली आणून पाणी जोरात तोंडावर मारावे व अचानक खडबडून जागे झाल्यासारखे व्हावे…. असे काहीसे तो डायलॉग ऐकून होते. 









हे जाणवण, समजण, ते उमजण फार महत्वाचे आहे. तोडून द्यावेत ते सर्व बंध, हा काय म्हणेल, तो काय म्हणेल …. फेकून द्यावे ते विचार, आणि मनसोक्त जगावं…. यारा जिंदगी जी ले जरा …. 


- उल्हास कोटकर

9821033736




'वेळेचे नियोजन' कसे करावे? { Time Management }

हे एक कृतीप्रधान कौशल्य आहे. वेळ मॅनेज कसा करायचा हे शिकण्याआधी वेळ म्हणजे काय हे समजून घेणं अत्यावश्यक आहे. वेळ दोन प्रकारची असते. एक असते घड्याळातली वेळ , ज्यात ६० सेकंदांचे एक मिनिट , २४ तासांचा एक दिवस आणि ३६५ दिवसांचे एक वर्ष असते. हा प्रकार सर्वांसाठी सारखाच असतो ; पण दुसरा प्रकार असतो रिअल टाइम, जिथे सगळा वेळ तुलनात्मक असतो. कंटाळवाणं काम करताना एखादा तास पूर्ण दिवसासारखा वाटतो, तर मित्रांसोबत दिवस कसा जातो, हेच कळत नाही. तुम्ही कोणत्या प्रकारची वेळ पाळता यावर तुमचं टाइम मॅनेजमेंट अवलंबून असतं.

असं म्हणतात की , तुम्हाला हमखास काम करून घ्यायचं असेल, तर ते अत्यंत व्यग्र व्यक्तीकडे सोपवा. ते नक्की पूर्ण होईल. त्यांना वेळेचं महत्त्व समजलेलं असतं. वेळ खूप मौल्यवान असतो. त्याचा विनियोग पैशांसारखा केला पाहिजे. दिवसाचं योग्य नियोजन कसं करावं यासाठी या काही टिप्स. 

तुम्ही दिवस कसा घालवता याचा अभ्यास करा. 

मी सतत बिझी असतो, मला वेळ नसतो अशांसाठी हा अभ्यास खूप उपयोगाचा आहे. पुढचे तीन दिवस तुम्ही दिवसभर काय करता याची नोंद ठेवा. त्यामुळे कोणता वेळ वाचवता येईल याचा अंदाज आला, की वेळेचा सदुपयोग करता येतो. दिवसाचं नियोजन सकाळी कामाला सुरुवात करण्याआधी दहा मिनिटं दिवसाचं नियोजन केल्याशिवाय कामाला सुरुवात करायची नाही, असा दंडक घालून घ्या. मात्र , खूप मोठी 'टू डू लिस्ट' करण्यात वेळ घालवू नका. कारण, अनेकदा ही कामाची यादी दिवसेंदिवस मोठी होत जाते आणि कामाचा वेळ कमी होतो, ज्यामुळे ताण येऊ शकतो. 

वेळेच्या नियोजनाचे चार टप्पे.  

(Reference - Stephen Covey's book “The 7 Habits of Highly Effective People)


तातडीचे – महत्वाचे    (Urgent & Imp)

आळशी माणूस, नेहमी मानसिक तणावात, सतत आज नको उद्या करू प्रवृत्ती 


तातडीचे - महत्वाचे नाही. (Urgent but Not Imp)

नेहमी दुनियादारी, स्वतःचा वेळ नेहमी दुसऱ्याच्या हातात, भावनांचा गुलाम 


तातडीचे नाही. - महत्वाचे नाही.  (Not Urgent & Not Imp)

फुल टाइमपास, परावलंबी, जबाबदारी न घेणे. 


तातडीचे नाही. – महत्वाचे.   (Not Urgent but Imp)

नेहमी ध्येयावर काम, आज आणि आत्ता प्रवृत्ती, आयुष्यावर पूर्ण ताबा.  


आता प्रश्न विचारा स्वतःला …. तुम्ही कोणत्या टप्प्या मद्धे जास्त वेळ घालवत आहात. 


८० - २० रूल.

तुमचं ८० टक्के यश हे २० टक्के कामावर अवलंबून असतं. तेव्हा कोणत्या कामाला प्राधान्य द्यायचं हे अगोदर ठरवून घ्या. बऱ्याचदा आपण आपला वेळ महत्त्वाच्या कामाऐवजी लहानसहान कमी महत्त्वाची कामं करण्यात घालवतो. त्यामुळे आज काय महत्त्वाचं आहे आणि कशातून जास्त यश मिळतं ; तसंच कोणतं काम उद्या केलं तरी चालेल याचा विचार करून कामाची आखणी करा. मात्र , अगदी डेडलाईन येईपर्यंत कामं करायची ठेवू नका. कारण , त्याचा जास्त ताण येतो. 

कामातला व्यत्यय.

आपण कितीही ठरवलं तरीही आपल्याला हवा तसा दिवस कधीच जात नाही. त्यात अनेक लहान-मोठे व्यत्यय येत असतात. त्यामुळे या व्यत्ययांसाठीही वेळ बाजूला काढून ठेवा. काही वेळा एखादं काम अत्यावशक असतं आणि ते करावंच लागतं. काही वेळा घरात प्रॉब्लेम असू शकतो. त्यामुळे या सगळ्याचा विचार करा. 

कामाची आखणी नीट करा.

योग्य काम काम योग्य प्रकारे करणं हे काम पूर्ण करण्यापेक्षा जास्त महत्त्वाचं असतं. त्यामुळे काम उरकण्याऐवजी ते नीट कसं होईल, याकडे लक्ष देताना जास्त वेळ लागू शकतो. कोणतंही काम पहिल्यांदा करताना, शिकताना त्याला वेळ लागतो. तुमच्या नियोजनात याचीही नोंद घेऊन त्याप्रमाणे कामाला वेळ द्या. 

नकाराचा वापर.

सगळ्या कामाला होकार दिलाच पाहिजे असंही नाही. तेव्हा आपला नकाराधिकाराचा अवश्य वापर करा. त्याचप्रमाणे वाजलेला प्रत्येक फोन उचललाच पाहिजे आणि आलेल्या प्रत्येक ई-मेलला लगेचच उत्तर दिलं पाहिजे असंही नाही. महत्त्वाचे काम करताना फोन सायलेंटवर ठेवा आणि दिवसातला काही वेळ उत्तरं देण्यासाठी राखून ठेवा. 

सर्वांत महत्त्वाचं.

आपल्या हातून सगळ्या गोष्टी होऊ शकतात, असं वाटणं फोल आहे. कारण, कोणीही सर्वज्ञ नाही. त्यामुळे राहिलेल्या कामावरून टेन्शन घेण्याऐवजी ते दुसऱ्या दिवशी कसं पूर्ण करता येईल, हे पाहा.


वेळेच्या नियोजनाच्या काही महत्वाच्या टिप्स. 

- तुमच्या दिवसाच्या, आठवड्याच्या, महिन्याच्या मुख्य प्रायोरिटीज ठरवा व वर दिलेल्या चार टप्प्या मद्धे त्याची विभागणी करा. 

- नेहमी ‘तातडीची नाही - पण महत्वाची’ या कामानांच प्राधान्य द्या. 

- तुमच्या प्लानिंग मद्धे नसलेली कामे सरळ टाळा. 

- नाही म्हणा : टाइमपासला, चुकीच्या भावनांना, चुकीच्या आरामांना 

(काय चूक बरोबर तुमची सद्सद्विवेक बुद्धीने ठरवा.)

- नेहमी तुमच्या ध्येयाला अनुसरून कामांवरच जास्त भर द्या.  


तुमच्या दैनंदिन १०० टक्के वेळेचे नियोजन पुढील प्रमाणे करा.  

१० टक्के वेळ : ‘तातडीचे पण महत्वाचे नाही’ या कामांसाठी ठेवा. (Urgent but Not Imp)

२० टक्के वेळ :  ‘तातडीचे व महत्वाचे’ कामांसाठी ठेवा. (Urgent & Imp)

७० टक्के वेळ : तातडीचे नाही. पण महत्वाचे याच कामांसाठी खर्च करा. (Not Urgent but Imp)


IMP नोट: 

स्वतःचे आरोग्य - तब्येत यासाठी वेळ काढा, कुटुंबाकरिता वेळ ठेवा, वाचन-मनन-चिंतन यासाठी वेळ काढा. या सर्व कामांना 'तातडीचे नाही. - पण महत्वाचे' या कामांमद्धे सहभागी करून घ्या. 

कधी कधी ब्रेक म्हणून, थोडासा चेंज म्हणून, रिफ्रेश होण्यासाठी टाइमपासला वेळ द्या. उदा. सुट्टी-पिकनिक, छान चित्रपट पाहणे, मित्रांसोबत गप्पा थोडा वेळ काढणे. 

कधी कुठे खूपच इमर्जन्सी असेल, तुमच्या मदतीची कोणाला गरज असेल, एखाद्याला संकटातून वाचविणे खूप महत्वाचे असेल … तर तुमच्या हातातील सर्व कामे बाजूला ठेऊन आधी त्या व्यक्तीच्या मदतीसाठी धावा. 


- उल्हास कोटकर 

9821033736




‘सिंधुताई सपकाळ’ यांची प्रेरणादायी मुलाखत. ( स्वप्नांचा ध्येयवेडा प्रवास. ) / Program by Ulhas Kotkar

‘सिंधुताई सपकाळ’ यांच्या मुलाखतीचा पहिला भाग ( पार्ट 1 ) पहा. 👇



‘सिंधुताई सपकाळ’ यांच्या मुलाखतीचा दुसरा भाग ( पार्ट 2 ) पहा. 👇



https://www.youtube.com/playlist?list... या लिंकवर ‘सिंधुताई सपकाळ’ यांच्या सर्व मुलाखतींचे सर्व भाग YouTube वर पहा.
‘सिंधुताई सपकाळ’ यांची उल्हास कोटकर यांच्या 'स्वप्न शून्यातून विश्व' या सांगली येथे झालेल्या कार्यक्रमातील आणखी एक संपूर्ण मुलाखत एका भागात पहा. 👇






ध्येय निश्चिती ( गोल सेटिंग कसे करावे? )

धनुष्यातून बाण सोडण्यासाठी जसे एक निशाण लागते, तसेच आयुष्याला दिशा देण्यासाठी एक लक्ष्य लागते. ध्येय निश्चिती म्हणजे आपल्या भविष्याचे स्पष्ट चित्र मनात रेखाटणे, अतिशय बारकाईने ते कागदावर उतरविणे. आता ते सत्यात उतरविण्याकरता कधी कधी दिवस, आठवडे, महिने व वर्ष लागू शकतात. कारण त्यासाठी व्यवस्थित प्लानिंग, वेगवान निर्णयक्षमता, रिसर्च व महत्वाचे म्हणजे न थकता कृती करावी लागते. 

ध्येय लिहिणे हे एखाद्या सिनेमाचे स्क्रिप्ट लिहिण्यासारखे आहे. तर तुमच्या ध्येयाचे हे स्क्रिप्ट कसे बनवावे? पुढीलप्रमाणे ... 

--------------

स्टेप १ – स्वतःचे ध्येय ठरवा. 

तुमच्या स्वप्नांची यादी तयार करा. तुम्हाला काय करायला आवडेल, अनुभवयाला आवडेल, काय बनायला आवडेल, काय मिळवायला आवडेल? जे काही मनात येते ते सर्व लिहून काढा. सर्व स्वप्ने / ध्येय लिहून काढा.  उदा. : शिक्षण-करियर, आरोग्य, व्यवसाय-प्रोफेशन, मानवी स्नेहसंबंध, स्वतःचा व्यक्तिमत्व विकास, बौद्धिक-मानसिक विकास, मौजमजा-प्रवास, सामाजिक बांधिलकी. 

स्वतःला प्रश्न विचारा, मला ही स्वप्ने का साकार करायची आहेत? तुमचे स्वप्न साकार करण्यासाठी जर जबरदस्त कारण तुमच्याकडे असेल, तरच ते आहे तुमचे  ध्येय. तुमचे “का?” चे उत्तर जितके जबरदस्त तितकेच तुमचे ध्येय अधिक सुस्पष्ट बनते.  

--------------

स्टेप २ – ध्येय नेमकं व मोजमापासहीत स्पष्ट करा. 

तुम्हाला पाहीजे ते मिळविण्यासाठी, पहीली पायरी म्हणजे तुम्हाला नेमकं काय पाहीजे आहे ते माहीती असणे. अनेकदा लोक म्हणतात कि त्यांना यशस्वी व्हायचं आहे, पण त्यांना जर विचारलेत की, म्हणजे नेमकं काय? तर काही जणांचे उत्तर असते पुढील प्रमाणे …  

उदा. : नक्की काय ते अजून माहीत नाही, मला खूप सुखी व्हायचे आहे, मला खुप पैसा कमवायचा आहे, मला माझे सर्व प्रॉब्लेम्स दूर करायचे आहेत.
जो पर्यंत आपल्याला आपले ध्येयंच माहीत नाही तो पर्यंत आपल्याकडील क्षमतेचा, वेळेचा व इतर साधन सामुग्रीचा वापर कसा करावा हेच आपल्याला कळणार नाही. 

यशस्वी माणसांचा हा सर्वात महत्त्वाचा गुणधर्म असतो की, त्यांना नेमकं काय पाहीजे आहे ते माहिती असते. त्यांची ध्येयं निश्चित व नेमके असतात आणि म्हणूनच ते आपल्या ध्येयाच्या दिशेने प्रयत्नशील असतात. 

--------------

स्टेप ३ - तुमचे ध्येय साध्य करण्यासाठी तुम्हाला कराव्या लागणाऱ्या गोष्टींची यादी तयार करा. 

उदा. १ : कोणते ज्ञान लागेल, कोणती कौशल्य लागतील, कोणता अनुभव घ्यावा लागेल, कोणते शिक्षण घ्यावे लागेल, कोणती माणसे जोडावी लागतील?

उदा. २ : आत्मविश्वास किती लागेल, किती वेळ लागेल, किती पैसे लागतील, कोणकोणती साधनसामुग्री लागतील, नवीन कोणते तंत्रज्ञान लागेल.  

--------------

स्टेप ४ - तुमचे ध्येय साध्य करण्यासाठी तुम्हाला तुमच्या व्यक्तीमत्वात कोणते बदल करावे लागतील याचा अभ्यास करा व त्याची यादी करा. 

तुमच्या समोर असलेल्या सर्व आव्हानांची यादी तयार करा. उदा. : काही सवयी, ज्ञानाचा अभाव, अनुभव नसणे, कौशल्य नसणे, प्रवृत्तीचा अभाव. आता या प्रत्येक आव्हानांचे रुपांतर प्रश्नांमद्धे करा व त्यावर उत्तरे शोधा. 

--------------

स्टेप ५ – रिसर्च करा / संशोधन करा. 

आदर्श व्यक्तींची यादी तयार करा व त्यांना भेटून त्यांनी त्यांचे ध्येय कसे साध्य केले याचा अभ्यास करा. 

तुम्ही जे ठरवले आहे व ठरवण्याचा विचार करत आहात, त्या क्षेत्रातील ध्येय गाठलेल्या तज्ञांची भेट घ्या. तज्ञांना भेटून नेमके काय प्रश्न विचारायचे याची प्रश्नावली तयार करा. तज्ञांना भेटून काय बोलायचे आहे याची स्क्रिप्ट तयार करा व त्या स्क्रिप्टचा सराव करून त्यांना भेटायला जा. तुम्हाला हवी असलेली नेमकी उत्तरे कशी मिळतील याचा विचार करा. 

अधिक रिसर्च कसा करावा?

- पुस्तके, इंटरनेट ही माध्यमे रिसर्च करण्यासाठी व माहिती मिळविण्याचे उत्तम मार्ग आहेत. 

- करियर मार्गदर्शक व व्यक्तिमत्व विकास प्रशिक्षण संस्था हे देखील उत्तम माध्यम आहे. 

- टीव्ही वरील अनेक कार्यकम आहेत जे याबद्दल उपयुक्त अशी माहिती देतात.

- अनेक सभा सम्मेलन अशी असतात जिथे यशस्वी व्यक्तिमत्वांना आमंत्रित केली जातात व त्यांची प्रेरणादायी व्याख्याने आयोजित केली जातात, ते कार्यक्रम जाऊन पहा, त्यात सहभाग घ्या.  

--------------

स्टेप ६ - कृतीचा प्लान तयार करा. 

कृतीचा प्लान तयार करणे, म्हणजे तुमचे ध्येयं साध्य करण्यासठी कराव्या लागणार्‍या कृतींची क्रमवार मांडणी करणे. उदाहरणार्थः जर तुम्हाला मुंबई  ते पुणे  प्रवास करायचा असेल तर तुम्हाला ट्रेन जायचे, बस ने जायचे कि स्वतःचे वाहन घेऊन जायचे हे ठरवावे लागेल. तुम्हाला खर्च किती येईल व तुम्हाला किती करायचा आहे हे ठरवावे लागेल. तुम्हाला नेमका किती वेळ लागेल व किती वेळाने तुम्ही कुठे पोहचाल हे माहित करून घ्यावे लागेल. 

जर तुम्ही ट्रेनने जायचे ठरवले तर तुम्हाला आधी सी.एस.टी. अथवा दादर स्टेशनवर येउन तिकीट काढावे  लागेल मग प्लॅट्फॉर्म वर जावं लागेल. ट्रेन पकडावी लागेल व पुणे स्टेशनवर उतरावं लागेल. याला म्हणतात क्रमवार कृती, थोडक्यात कृतीचा प्लान तयार करणे.

--------------

स्टेप ७ - कृती करा. 

काही करण्याची प्रेरणा होते तोच उचीत मुहूर्त. कृतीचा सर्वात मोठा शत्रू म्हणजे चालढकल करणं! बर्‍याच माणसांना ठाऊक असतं की, आपण काय केलं पाहिजे परंतु ते कृती करण्यासाठी चालढकल करत असतात. चालढकल करण्यामागची बरीच कारणं आहेत. प्रमुख कारण भीती हेच असलं तरी आळशीपणा हादेखील कृतीच्या आड येत असतो. 

लक्षात ठेवा, कृती केल्यानेच सकारात्मक ऊर्जा निर्माण होते, कृतीमुळेच भिती नाहीशी होते आणि कृतीमुळेच परिणाम साध्य होतात. म्हणूनच आत्ता ह्या क्षणाचा मुहूर्त टाळू नका! 

--------------

स्टेप ८ - कृती आराखड्यात योग्य बदल करणे व नवीन कृती करणे.

जेव्हा आपण कृती करतो तेव्हा दोन गोष्टी घडतात,  एक - तुम्ही ध्येयाच्या दिशेने यशस्वी वाटचाल करता किंवा ध्येय साध्य करता आणि दोन - तुम्हाला अपेक्षित परिणाम साध्य होत नाहीत, काहीतरी अनपेक्षीत घडतं. आपल्यातील बरीच लोकं याला 'अपयश' असं म्हणतात! तुमचा जेवढा कृतीवर भर जास्त तेवढे अपयशाचे प्रमाण जास्त आणि माणूस जेवढा यशस्वी, त्याच्या आयुष्यात अपयशाचे प्रमाण तेवढेच जास्त.

--------------

स्टेप ९ - अपयशाचा सामना कसा कराल. 

पर्याय १: कारण देणे, आरोप प्रत्यारोप करणे व सोडून देणे.

पर्याय २: पुन्हा पुन्हा तीच कृती करणे. 

 वरील दोन्ही पर्याय वापरू नका.  पर्याय ३ वापरा. 

पर्याय ३: अपयशातून शिकणे, कृती आराखड्यात योग्य बदल करणे व नवीन कृती करणे.

जेव्हा आपणास यश मिळत नाही तेव्हा आपल्याला त्यातुन नवीन काहीतरी शिकले पाहीजे. आपल्या प्रयत्नांमध्ये बदल केले पाहीजेत. थॉमस एडिसनने वीजेच्या बल्बचा शोध लावण्यासठी एकूण १०,००० वेळा प्रयत्न केले. जेव्हा त्याला या बाबत विचारण्यात आलं तेव्हा त्याचं म्हणणं होतं की 'प्रत्येक अयशस्वी प्रयत्नानंतर मी माझ्या पध्द्तीमध्ये बदल केला व माझे ध्येयं साध्य झाले. पहील्या ९,९९९ प्रयत्नातुन मी बल्ब कसा बनविला जात नाही, हे शिकलो!'


- उल्हास कोटकर 
9821033736